D66’ers, stem vóór emancipatie en tégen uitsluiting
Kies onvoorwaardelijk de kant van het individu en stem vóór APM122.01
Honderdvijftig jaar na Aletta Jacobs wordt de ambitie tot arts nog steeds vermoord omdat kuise dochters niet in het donker met de bus zouden gaan. Deze keer is echter het gevecht niet tegen korsetten maar tegen kogels. In het land van Aletta Jacobs is de emancipatiestrijd van vele meisjes en vrouwen niet zonder risico’s. Ook jongens en mannen, die zich weigeren te voegen naar dwingende normen op het gebied van veronderstelde mannelijkheid, moeten daarvoor soms gewelddadige consequenties ondergaan.
De AIVD identificeert links-, rechts-, antioverheid- en islamgerelateerde bedreigingen voor de nationale veiligheid. Weet u hoeveel dodelijke slachtoffers daar sinds het begin van deze eeuw bij zijn gevallen? Minder dan tien. Pim Fortuyn en Theo van Gogh zullen ongetwijfeld een belletje doen rinkelen. Een recenter voorbeeld is de aanslag bij de Erasmusbrug in Rotterdam, waarbij een dode en een zwaargewonde vielen. Het geweld dat in het kader van deze dreigingen slachtoffers maakt is, hoewel vanzelfsprekend tragisch, klein in aantal.
Waarschijnlijk bent u minder bekend met de dodelijke slachtoffers onder mensen die willen deelnemen aan de vrije samenleving. Dat is geen verwijt, aangezien het bijna nooit de media haalt. Sinds het begin van deze eeuw zijn dat er tientallen, zo niet honderden. Het aantal niet-dodelijke slachtoffers loopt op tot in de duizenden. Per jaar, volgens indicaties van de politie. De werkelijke cijfers liggen waarschijnlijk nog veel hoger. Dit is vaak zorgvuldig gepland, ideologisch gemotiveerd geweld tegen mensen die zich weigeren te voegen naar patriarchale, homofobe en collectivistische dictaten.
Ryan al-Najjar (2006-2024) was iemand die zich weigerde te voegen naar zulke dictaten. Ze wilde zelfstandig leven en kon zich niet verenigen met de denkwijze van haar gezin. Na jarenlang conflict liet zij hen weten dit geprobeerd te hebben, maar dat ze het niet meer kon, en dat ze er klaar mee was. Daarop ging haar familie in deliberatie en besloot haar ter dood te brengen. Met vastgebonden handen en voeten lieten ze haar achter in de Oostvaardersplassen, waarop ze verdronk. Ook was haar mond met tape afgeplakt, zodat de misdadige woorden van vrijheid nooit meer uitgesproken zouden worden.
In de media, het beleid en zelfs in de wetenschap doet men dit vaak af als “eergerelateerd geweld,” een huiselijke zaak in exotische culturele contexten. Andere vormen van geweld registreert men als “huwelijksdwang” of “achterlating in het buitenland,” alsof we de oorlog tussen Oekraïne en Rusland enkel en uitsluitend zouden beschrijven in termen als “drone-aanvallen” en “artilleriebeschietingen.” Wat elke zaak met elkaar verbindt is dat het gaat om mensen die willen deelnemen aan de vrije samenleving, en dat dit verlangen met geweld wordt onderdrukt. Het is de bloederige handhaving van een patriarchaal, homofoob en collectivistisch systeem.
Dit geweld is allesbehalve huiselijk. Het is maatschappijontwrichtend. Dat realiseren we vaak niet, omdat de betrokkenen geen stem hebben. Soms spreken zij geen Nederlands. De ontwrichtende werking is er niet minder om. U kunt ervan uitgaan dat wanneer vrouwen en mannen vermoord of anderszins geweld aangedaan worden vanwege het opeisen van hun rechtmatige vrijheden, dit niet aan degenen met hetzelfde verlangen voorbij zal gaan. Het is daarom geen privézaak die zich in de huiselijke sfeer afspeelt. Wanneer vrouwen geëxecuteerd worden omdat zij de woorden van vrijheid uitspreken, dan is dat een zaak van nationaal belang.
Ryan en degenen die in haar voetsporen treden voeren een existentiële strijd voor fundamentele en onvervreemdbare vrijheden. De vrijheid om een zomerjurkje te dragen, zelf hun partner uit te kiezen, of het geloof van hun ouders en hun veronderstelde gemeenschap op hun eigen manier te beleven, of zelfs te verwerpen. Dat is een emancipatiestrijd die de onvoorwaardelijke steun van de progressieve beweging verdient. Vrouwen als Ryan al-Najjar dragen de fakkel van Aletta Jacobs de eenentwintigste eeuw in.
Zelfs als we uiteindelijk politiek niets kunnen betekenen in deze emancipatiestrijd, dan is onze morele steun essentieel. Degenen die verlangen naar vrijheid voeren deze strijd vaak in totale eenzaamheid, en vragen zichzelf soms zelfs af of hun verlangen in de eerste plaats wel rechtmatig is. Dat verlangen naar vrijheid IS rechtmatig, en verdient daarom onze openlijke en onwrikbare steun.
Stem daarom op het landelijk congres vóór emancipatie, tégen uitsluiting, en laat de wereld weten dat D66 in de strijd van het individu tegen patriarchale, homofobe en collectivistische dictaten, onvoorwaardelijk de kant kiest van het individu.